Excentriciteit

Echte keepers zijn excentriek. Dat hoef ik u niet meer te vertellen, dat is algemeen bekend. Linksbuitens ook maar dan wel ‘echte’ linksbuitens, ook wel ‘klassieke’ linksbuitens genoemd. Een goed voorbeeld daarvan is Piet Keizer die met Ajax drie maal de Europa Cup 1 won. Toch is een klassieke linksbuiten vaak de nachtmerrie van een ‘moderne trainer’. Zo’n jongen doet niet wat in het boekje staat, maar trekt lekker zijn eigen plan. Juist dat stuit de moderne trainers tegen de borst en daarom zie je de ‘echte’ linksbuitens niet vaak meer.
Lowie Braas was zondag 22 november in de eerste helft wisselspeler en daar baalde hij goed van. Het was regenachtig weer en de wind waaide dwars door zijn trainingsjasje heen. Dan kon je maar beter in het veld staan, dacht Lowie, de volgende keer kom ik maar weer gewoon op tijd. Dan is er vast wel weer een basisplaats voor me weggelegd.
De tweede helft van de wedstrijd RKEDO 4 – ALC 2 stond Lowie als linksbuiten opgesteld. Maar om Lowie nu excentriek te noemen? Nee, Lowie is een echte verdediger zonder rare fratsen. Toch heeft Lowie aanleg voor excentriciteit. Als hij vanaf zijn eerste voetbaljaren als linksbuiten was opgesteld was het waarschijnlijk een heel ander mens geworden. Op het moment dat Lowie vernam dat hij als linksbuiten mocht invallen, was hij immers al een ander mens. De teleurstelling van het gepasseerd zijn, had plaats gemaakt voor innerlijke vreugde die alleen aan Lowie was af te lezen door de twinkeling in zijn ogen. Vol verwachting betrad hij dan ook het spekgladde B-veld op de Krom. Te laat komen wordt beloond, dacht hij, toen scheidsrechter Wijnker het beginsignaal gaf. Hij kreeg niet veel ballen als linksbuiten en dan moet je op een andere manier gaan opvallen, dacht Lowie en hij ontpopte zich dan ook als de clown van RKEDO 4. Zijn manier van juichen was spectaculair bij zijn eerste doelpunt, zijn teleurstelling des te groter toen Wijnker de treffer ongeldig verklaarde vanwege buitenspel. Niet veel later stond Lowie alweer met zijn handen in de lucht maar tot zijn grote verdriet en frustratie rolde de bal, die van zijn voet kwam, aan de verkeerde kant van de paal over de achterlijn. Tegen het einde van de wedstrijd scoorde Lowie voor de tweede keer. Maar ook deze keer was de viering van zijn doelpunt van korte duur. Wijnker besloot het doelpunt andermaal te annuleren. Er was namelijk een handsbal aan het doelpunt vooraf gegaan. Wijnker ziet kennelijk meer in zijn eentje dan het hele arbitersgilde bij Frankrijk – Ierland. Dat is echter wel te verklaren. De handsbal kwam namelijk van André Braas, de schoonzoon van Wijnker, en schoonzonen houd je nu eenmaal goed in de gaten. Voor Lowie was dat zuur en hij sprak de woorden: ,,André, wat heb jij hier te zoeken, je staat nota bene laatste man”. Na de 3-0 overwinning was Lowie gelukkig gewoon weer Lowie, die na het douchen onder zijn spijkerbroek gewoon weer zijn gebruikelijke zwarte slip had aangetrokken. Niets excentrieks aan. Hoe anders is Nico Pater, de betrouwbare doelman van RKEDO 4. Als Nico heeft gewonnen en ook nog eens de nul heeft gehouden, dan mag hij van zichzelf, en dat gebeurd echt niet zo vaak de laatste jaren, zijn speciaal op de markt gekochte felroze overwinningsonderbroek aantrekken. Hoe excentriek? En dat maakt Nico een echte keeper!