vrijdag 18 februari 2011

Absentiesyndroom

Het is al jaren aan de gang, hoe het komt weet niemand maar RKEDO 4 presteert in het voorjaar beter dan in het najaar. Zo gaat het ook weer dit seizoen. Nu al is te zeggen dat de tweede helft van het seizoen beter is verlopen dan de eerste helft. En er moeten nog negen wedstrijden worden gespeeld. Voor de winterstop werd er slechts een puntje behaald door Westfriezen 6 op 0-0 te houden. Maar in 2011 is het allemaal anders. Op 23 januari won RKEDO 4 met 0-2 bij WSW. U heeft dat in de vorige Eendracht allemaal kunnen lezen want Jarno Klaver bracht er verslag in uit. Omdat het om een ‘late’ uitwedstrijd ging, kon ik er vanwege mijn werk niet bij zijn. Ik was bij de degradatiederby tussen Egmondia en St. Adelbert in de vierde klasse A. Zondag 6 februari moest ik mijn teammaten wederom in de steek laten in verband met mijn wintersportvakantie. En wat deden die jongens van RKEDO 4? Ze wonnen gewoon weer. SEW 4 werd in Nibbixwoud verslagen met 0-2. Een geweldige prestatie, maar toch knaagt het aan me. Diverse vragen spoken door mijn hoofd. Hebben ze mij niet meer nodig? Als ik er de volgende keer ben, word ik dan wissel gezet? Moet ik opeens als back gaan fungeren? Zal ik na dit seizoen stoppen met voetballen?

Stoppen met voetbal doe ik zeker nog niet want zei Sir Stanley Matthews niet ooit: ,,Je stopt niet met voetballen omdat je te oud wordt, je wordt oud als je stopt met voetballen.”

Ik weet ook wel dat ik geen 20 meer ben en dat ik niet de fijnbesnaarde technicus ben, die het door diverse aanwijsbare oorzaken niet tot succesvol profvoetballer heeft geschopt. Met veel trainen en inzet wist ik het ternauwernood te schoppen tot een paar optredens in RKEDO 1. Zelfkennis in het voetbal is ook een kwaliteit. Als iedereen doet waar hij goed in is en laat wat hij niet kan, kun je uitstekend presteren met een elftal mindere goden. Voor RKEDO4 moet ik toch nog wel van waarde kunnen zijn. Maar toch, na twee overwinningen zonder mijn inbreng, slaat de twijfel toe. Ik lijd momenteel aan het ‘absentiesyndroom’, het afschuwelijke gevoel dat het zonder mij beter gaat. Het wordt tijd dat ik dat snel van me af voetbal. Afgelopen zondag waren we helaas vrij maar 20 februari spelen we thuis tegen Blokkers 5. Reken maar dat ik er sta.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten